زمین ، تر شد از اشک پاک خدای

بر آن پیر چرکین نظر دوختم

به من ، خنده ای کرد دندان نمای

در آیینه چشم او ، عکس من

پلاسی به بر داشت مانند اوی

تنابنده ای را به جز ما دو تن