بر آن گریه ، خندان غروب بهار

من و او ، دو گمراه بی خانمان

یکی مست و آن دیگری هوشیار

براندام ما ، جامه ها می گریست

شفق چون هویدا شد از پشت ابر

از آن پیر هم جز گمنامی نماند