به جز ناله ی ناودانی نماند

شفق چون هویدا شد از پشت ابر

از آن پیر هم جز گمنامی نماند

شگفتا ! در آن کوی پر های و هوی

به خود گفتم ای مرد گم کرده خاک

ترا سایه ای هم به دنبال نیست