وجودی که از رفته خیری ندید

ازین غربت جاودان ، سر مپیچ

که اینده ات خوشتر از حال نیست

کجا انتظاری از اینده داشت

شفق ، نیمه جان بود و ، شب می رسید

جهان ، گریه ای تلخ در خنده داشت