وز پشت ظلمت ، مردمک های درشتش را

با خود ، به نجوا گفت : در اینجا چراغی نیست

رندانه گفتم : روشنی در توست

پاسخ ، در آن سوی لبانش ماند

دیدم که در قعر سفیدی های چشمانش

حیران ، به دنبال چراغ مرده می گردند

آنگاه دست او هماهنگ نگاه او