آن سان که مغزش نگاهان دراندرون ریزد ؟

لحن درشت سرزنشبارش مرا لرزاند

ایا تو می خواهی که این روشندل بیدار

از ریسمان دار ، خود را در شب آویزد؟

در چشم تو ، ایا قبای مرگ

تنها و تنها بر تن همسایگان نیکوست ؟

تا کی به مرگ دوست ، آسان می خوری سوگند