یا ، بی سبب خندید

یک شب ، مرا هم چون چراغ مرده ای

از سقف ، آویزان تواند دید ؟

هرگز ندانستم که این اندیشه را دریافت

آنگاه ، بانگ پای او از آستان برخاست

اندام او ، از دیده ، پنهان شد

هر چند امشب ، آن شب اردیبهشتی نیست