ای میهمان ناشناس من

آنگاه ، بانگ پای او از آستان برخاست

اندام او ، از دیده ، پنهان شد

هر چند امشب ، آن شب اردیبهشتی نیست

بار دگر ، بر آستان من نمایان شو

خندان ، سلامم کن

من ، نیمه ای از نامه را مانم