خورشید برهنه ی سحرگاهش

بنگر که مرا چگونه مجنون کرد

اینجا که منم ، کرانه ی نیلی

از پنجره ی مقابلم پیداست

همبستر آسمانی دریاست

گاهی به دلم امید می بخشم

کان وادی سبز آرزو ، اینجاست