خاموش می سازد صدا را در گلوی من

آری ، تو ، امشب میزبانی بی زبان داری

کز او کلامی در نخواهی یافت

زیرا که این اندوه ، یا این شادی پنهان

دست ترا در دست می گیرم

با دیدگانت راز می گویم

وان عطر سبز نوجوانی را