با لب بسته ، وداعی ابدی خواهی گفت

آه ، سهراب ! در آغاز برومندی تو

چه کسی می دانست

که جهان را نفسی چند پس از جشن بهار

چه کسی می دانست

که پس از آن همه بیداردلی

در شب تیره ی نیسان زمین ، خواهی خفت