که پس از آن همه بیداردلی

که جهان را نفسی چند پس از جشن بهار

با لب بسته ، وداعی ابدی خواهی گفت

چه کسی می دانست

در شب تیره ی نیسان زمین ، خواهی خفت

آه ، شاید که تو خود آگه ازین خواب پریشان بودی

چون فرود آمدم از کوه به دشت