در شب تیره ی نیسان زمین ، خواهی خفت

با لب بسته ، وداعی ابدی خواهی گفت

چه کسی می دانست

که پس از آن همه بیداردلی

آه ، شاید که تو خود آگه ازین خواب پریشان بودی

چون فرود آمدم از کوه به دشت

ایستادم به تماشای افق