آه ، شاید که تو خود آگه ازین خواب پریشان بودی

چه کسی می دانست

که پس از آن همه بیداردلی

در شب تیره ی نیسان زمین ، خواهی خفت

چون فرود آمدم از کوه به دشت

ایستادم به تماشای افق

مرغکانی همه با بال سپید