چون فرود آمدم از کوه به دشت

که پس از آن همه بیداردلی

در شب تیره ی نیسان زمین ، خواهی خفت

آه ، شاید که تو خود آگه ازین خواب پریشان بودی

ایستادم به تماشای افق

مرغکانی همه با بال سپید

می نوشتند بر آن لوح کبود