ساقه های پر ماست

مرغکانی همه با بال سپید

می نوشتند بر آن لوح کبود

که قلم های شما ، ای هنر آموختگان

پر افتاده ی ما ، باعث پرواز شماست

من ، از آن اوج که راه سفر مرغان بود

تا حضیضی که تو در ظلمت آن می خفتی