تو هم ای دوست ! درین فاصله ، حیران بودی

من ، از آن اوج که راه سفر مرغان بود

تا حضیضی که تو در ظلمت آن می خفتی

نظر افکندم و دیدم که تفاوت ز کجا تا به کجاست

قلمت را هوس بال زدن می جنباند

تو ، توانایی پرواز در اندیشه ی انسان بودی

تو ، نسب از دو پدر می بردی