چون کاروان کوچک زنبوران

کندوی شهر ، بر کمر تپه های دور

بازیچه ی خیال و نگاهم بود

گاهی ، کبوتران طلایی را

از آسمان نوردی خود ، خرسند

گاهی ، مناره های موازی را

چون شاخاک دو گانه ی نورانی