کنون که بر کرانه ی مغرب نشسته ام

البرز در برابر من شیهه می کشید

من ، شهسوار حادثه ها بودم

من ، رو به روشنایی اینده داشتم

دیگر ، نه روشنایی اینده روبروست

دیگر ، نه آفتاب درون رهنمای من

از خانه ام گریختم و ، خشم روزگار