از خانه ام گریختم و ، خشم روزگار

کنون که بر کرانه ی مغرب نشسته ام

دیگر ، نه روشنایی اینده روبروست

دیگر ، نه آفتاب درون رهنمای من

خصمانه داد در شب غربت ، سزای من

از راه دور می نگرم خاک خویش را

خاکی که محو گشته در او ، جای پای من