گم گشته در گریستن بی صدای من

البرز کو ؟ که شیهه کنان در میان برف

از کیقبادها خبر آرد برای من

گویی که بانگ ناله ی اندوهناک او

آوخ که از رکاب بلندش سوار صبح

دیگر قدم فرو ننهد در سرای من

خورشید شامگاه ، در افکنده سایه وار