آوخ که از رکاب بلندش سوار صبح

از کیقبادها خبر آرد برای من

گویی که بانگ ناله ی اندوهناک او

گم گشته در گریستن بی صدای من

دیگر قدم فرو ننهد در سرای من

خورشید شامگاه ، در افکنده سایه وار

اینده ی بزرگ مرا در قفای من