که همچو برگ زمین خورده ، اسیر پنجه ی طوفانم

چنان ز خشم خداوندی ، سرای کودکی ام لرزید

که خاک خفته مبدل شد ، به گاهواره ی جنبانم

درین دیار غریب ای دل ، نشان ره ز چه کس پرسم ؟

میان نیک و بد ایام ، تفاوتی نتوانم یافت

که روز من به شبم ماند ، بهار من به زمستانم

نه آرزوی سفر دارد ، نه اشتیاق خطر کردن ،