دلی که می تپد از وحشت ، در اندرون پریشانم

میان نیک و بد ایام ، تفاوتی نتوانم یافت

که روز من به شبم ماند ، بهار من به زمستانم

نه آرزوی سفر دارد ، نه اشتیاق خطر کردن ،

غلام همت خورشیدم ، که چون دریچه فرو بندد

نه از هراس من اندیشد ، نه از سیاهی زندانم

کجاست باد سحرگاهان ، که در صفای پس از باران