من آن ساز را بر دو زانو نشاندم

خدای جهان سرخوش از آفرینش

مرا ارمغان کرد سازی یگانه

سرش را چو کودک فشردم به شانه

دو سیمی که بر سینه اش بسته دیدم

دو رگ بود از مغز تا دل روانه