خوشا نوجوانی ، خوشا نوبهاران

سرودی نه اندوه ، یک سر ، نه شادی

سرودی که از هر دو بودش نشانه

زهی نغمه ی من در آن روزگاران

شبی ، آسمان را بر افروخت برقی

چو رودی که ویران کند بسترش را

چنان آتش افکند در آشیانم