چنان آتش افکند در آشیانم

خوشا نوجوانی ، خوشا نوبهاران

شبی ، آسمان را بر افروخت برقی

چو رودی که ویران کند بسترش را

که باد فنا برد خاکسترش را

من آویختم ساز خود بر درختی

که تا شعله ور ننگرم پیکرش را