که باد فنا برد خاکسترش را

شبی ، آسمان را بر افروخت برقی

چو رودی که ویران کند بسترش را

چنان آتش افکند در آشیانم

من آویختم ساز خود بر درختی

که تا شعله ور ننگرم پیکرش را

نگاهی بدو کردم از پشت آتش