هراسان و گریان به سویش دویدم

بدان سان که دلداده ای دلبرش را

بر آن شاخه ی دور ، وارونه دیدم

سحرگاه ، اندام افسونگرش را

به دست نوازش سپردم سرش را

دل آنگونه بستم به تار غم او

که بگسیختم رشته ی دیگرش را