از دار فانی تا دیار بی نشانه

سرگشته می رفتند سوی آشیانه

گویی که می بردند نومیدانه بر دوش

بار صلیبی را که چشم کس نمی دید

من ، خیره بر آن کار دشوار

با سایه ای چون خود سبکبار

راهی به بیرون می گشودم زان میانه