تنها ، سرم به زیر پرم می رفت

می سوختم چو هیزم تر در خویش

دودم به چشم بی هنرم می رفت

چون آتش غروب فرو می مرد

یک شب که باد ، سم به زمین می کوفت

و ز یال او شراره فرو می ریخت