دودم به چشم بی هنرم می رفت

چون آتش غروب فرو می مرد

تنها ، سرم به زیر پرم می رفت

یک شب که باد ، سم به زمین می کوفت

و ز یال او شراره فرو می ریخت

یک شب که از خروش هزاران رعد