آن قدر زاری می کنم تا جیوه ی اشک

آتش به سردی می گراید در اجاقم

خاموش ، پشت شیشه ی در می نشینم

شمع غمی گل می کند در سینه ی من

هر شیشیه ی در را کند آیینه ی من

آنگه درین آیینه های کوچک دق

سیمای دردآلود خود را می شناسم