هر شیشیه ی در را کند آیینه ی من

خاموش ، پشت شیشه ی در می نشینم

شمع غمی گل می کند در سینه ی من

آن قدر زاری می کنم تا جیوه ی اشک

آنگه درین آیینه های کوچک دق

سیمای دردآلود خود را می شناسم

سیمای من ، سیمای آن شمع غریب است