سیمای دردآلود خود را می شناسم

آن قدر زاری می کنم تا جیوه ی اشک

هر شیشیه ی در را کند آیینه ی من

آنگه درین آیینه های کوچک دق

سیمای من ، سیمای آن شمع غریب است

کز اشک ، باری می کشد بر گرده ی خویش

من نیز چون او در سراشیب زوالم