سیمای من ، سیمای آن شمع غریب است

هر شیشیه ی در را کند آیینه ی من

آنگه درین آیینه های کوچک دق

سیمای دردآلود خود را می شناسم

کز اشک ، باری می کشد بر گرده ی خویش

من نیز چون او در سراشیب زوالم

با کوله بار روزهای مرده ی خویش