اندام خون آلود خود را می شناسم

من نیز چون او در سراشیب زوالم

با کوله بار روزهای مرده ی خویش

در زیر این بار

اندام من ، اندام شمعی واژگون است

کز جنگ با شب ، پای تا سر غرق خون است

هر چند نور صبح را می بیند از دور