هر چند نور صبح را می بیند از دور

اندام خون آلود خود را می شناسم

اندام من ، اندام شمعی واژگون است

کز جنگ با شب ، پای تا سر غرق خون است

هر چند می داند که این نور

از مرگ با او دورتر نیست

اما درین غم نیز می سوزد که افسوس