وز آسمان فرو نیاید خیال من

سیمرغ قله های کبودم که آفتاب

هر بامداد ، بوسه نشاند به بال من

سر پیش من به خاک نهد کوهسار پیر

چون چتر بال ها بگشایم فراز کوه

گویی درختی از دل سنگ آورم برون