منقار تیز خویش فرو کنم به خون

چون چتر بال ها بگشایم فراز کوه

گویی درختی از دل سنگ آورم برون

در سینه ی پرنده ی رنگین کوهسار

در آسمان پاک ، نبیند کسی مرا

جز ریزتر ز خال سپید ستاره ای