گویی درختی از دل سنگ آورم برون

در سینه ی پرنده ی رنگین کوهسار

منقار تیز خویش فرو کنم به خون

در آسمان پاک ، نبیند کسی مرا

جز ریزتر ز خال سپید ستاره ای

آن گونه می پرم که به چشم ستاره ها