سیمای من در آینه ی بامدادها

مغرورتر ز فله ی در ابر خفته ام

از پشت من نمی گذرد سیل بادها

نقش خجسته ایست به چشمان آسمان

چون از فراز کوه نظر می کنم به خاک

بال از هراس من نگشاید پرنده ای