چون از فراز کوه نظر می کنم به خاک

نقش خجسته ایست به چشمان آسمان

سیمای من در آینه ی بامدادها

بال از هراس من نگشاید پرنده ای

اشک آورم به چشم تماشاگر حسود

تا شور کینه را ننشاند به خنده ا ی