اما درون سینه ی من بیم خفته ایست

اشک آورم به چشم تماشاگر حسود

تا شور کینه را ننشاند به خنده ا ی

کز اوج قله های غرور آردم به زیر

یک روز ، روح کوه که دلبسته ی من است

فریاد می زند که : مرو ! تیر ، تیر ، تیر