سایه ی تو همچو قیر گرم به در ریخت

نعره زنان کوفتی شقیقه ی در را

لیک ترا خاک انتظار به سر ریخت

نوری از آن سوی شیشه ها نتراوید

پنجره ها کورتر ز شب پره ها بود

باد ، دهان از سرود خویش تهی کرد