نوری از آن سوی شیشه ها نتراوید

نعره زنان کوفتی شقیقه ی در را

لیک ترا خاک انتظار به سر ریخت

پنجره ها کورتر ز شب پره ها بود

باد ، دهان از سرود خویش تهی کرد

آنچه در این سرزمین نبود ، صدا بود