پنجره ها کورتر ز شب پره ها بود

باد ، دهان از سرود خویش تهی کرد

آنچه در این سرزمین نبود ، صدا بود

پیر شدی ناگه از شگفتی این درد

خرد شدی ناگه از گرانی این بار

موی تو در یک نفس چو برف فرو ریخت