ببینمت ای سالخورده مرد مسافر

کام ترا آسمان تیره ی این شهر

جرعه ای از جام آفتاب نبخشید

می روی و کوله بار درد تو بر دوش

در بن فیروزه های چشم تو ، خورشید

با شفق لعلگون خود شده خاموش