تنها درون کلبه ی خود می گذاردش

بدرود می کند نفسی چند با زنش

زن ، گرم گرم بر دل خود می فشاردش

این شیر دل زنی است که او در شب دراز

اشک از شکاف دیده ی زن جوش می زند

مرد از هجوم گریه به شب می برد پناه