مرد از درون کلبه قدم می نهد به راه

اشک از شکاف دیده ی زن جوش می زند

مرد از هجوم گریه به شب می برد پناه

بازوی زن به بازوی در تکیه می کند

دنبال مرد ، سایه ی درهم شکسته اش

بر ماسه های سوخته چون لکه ی تری است